سياه مشق هاي شعر

به هلن – 18/12/1389 - برگرداني آزاد از سروده ي «ادگار آلن پو» شاعر بزرگ آمريكايي

2011-03-10T17:44:00.000+03:30

هلن، زيباييت در چشم من، تصوير يك رويا

عبور ناوگان پرشكوهي در دل دريا

شكوه بازگشت ناويان از رزم دريايي

عبور ناوها از بحر عطر آلود رويايي

سپاه ناويان در آرزوي خانه و ماوا

كشيده بادبانها بر فراز «نيسيان» دريا

هلن، آن آبشار و خرمن خرمايي مويت

كمال حسن و رعنايي در آن زيبايي رويت

اميد بوسه اي از آن لبت در خلوت كويت

مرا آورده در خانه، به يك پيغام از سويت

تويي زيباترين زيباي زيبايان يوناني

بزرگ و باشكوه و باوقار و پاك و روحاني

چو قاب پنجره در بر گرفته نقش اندامت

نگاه من بر آن اندام و دل افتاد در دامت

تو طومار جهان پيچيده با ناز سر انگشتت

كليد رمز قدسي را خدا بنهاده در مشتت

To Helen, by Edgar Allan Poe

Helen, thy beauty is to me

Like those Nicean barks of yore,

That gently, o'er a perfum'd sea,

The weary way-worn wanderer bore

To his own native shore.

On desperate seas long wont to roam,

Thy hyacinth hair, thy classic face,

Thy Naiad airs have brought me home

To the beauty of fair Greece,

And the grandeur of old Rome.

Lo! in that little window-niche

How statue-like I see thee stand!

The folded scroll within thy hand —

A Psyche from the regions which

Are Holy land!

بينهايتِ ناديده – 12/12/1389 - برگرداني آزاد از قسمت اول شعر «بي نهايتِ ناديده» سروده ي «سري اوروبيندو» شاعر،فيلسوف و عارف بزرگ سرزمين هند

2011-03-03T16:18:00.002+03:30

تا قله هاي دور
تا قله هاي دور
تا قله هاي آخر اين راه بي عبور
با شوق يك نگاه
در انتهاي راه
با پاي هاي خسته و
با سر دويده ام
اما دريغ
قله ي آخر پديد نيست

معراج جسم من
تا آسمان هفتم و
پرواز روح بود
جايي كه بعد از آن
راه عبور نيست
آن جا براي رهرو اين راه پر خطر
مقصود آخر است

بي انتها و ژرف
بيرون ز حد و مرز
يك قله ي بلند
يك دشت بي كران
درياي بي كرانه به پهناي روح او

آن جا ندا نبود
از ما صدا نبود
تنها حضور محض
جز يك خدا نبود

Sri Aurobindo
The Unseen Infinite
Arisen to voiceless unattainable peaks
I meet no end, for all is boundless He,
An absolute Joy the wide-winged spirit seeks,
A Might, a Presence, an Eternity.

يگانگي دريا – 10/12/1389- برگردان آزاد از شعر «سري اوروبيندو» شاعر و عارف بزرگ هندي

2011-03-01T21:32:00.000+03:30

غرقست در سكوت

درياي بي كران

ساييده سينه را

بر آب، مرغكان

امواج نيلگون

بي بند و بي عنان

خيره شده به من

سر سخت و سرگران

پرواز روح من

همچون پرندگان

از آبي زلال

تا اوج كهكشان

يك چهره ي غريب

بي نام و بي نشان

يك تك سوار عشق

بي مرگ و جاودان

او رفته تا ابد

از بين خاكيان

او برده با خودش

اسرار اين جهان

Ocean Oneness

Silence is round me, wideness ineffable;
White birds on the ocean diving and wandering;
A soundless sea on a voiceless heaven,
Azure on azure, is mutely gazing.

Identified with silence and boundlessness
My spirit widens clasping the universe
Till all that seemed becomes the Real,
One in a mighty and single vastness.

Someone broods there nameless and bodiless,
Conscious and lonely, deathless and infinite,
And, sole in a still eternal rapture,
Gathers all things to his heart for ever.

جاودانگي- 6/12/1389 - برگرداني آزاد از سروده ي « سري اوروبيندو » شاعر و عارف بزرگ هندي

2011-02-25T09:59:00.003+03:30

چنگال تيز مرگ فرو رفته در تنم

باشد شكار روح بلندم هواي او

غافل كه تيغ مرگ نيايد به كار او

روحم ز خانه رفته و خاليست جاي او

گيرم كه مرغ روح از اين خانه پركشيد

مهمانسراي بود و نبوده سراي او

طراح سرنوشت كشد طرح مرگ من

روشن كنم به نيش قلم سايه هاي او

من برترم ز پادشه مرگ و سرنوشت

من پادشاه عشق، دو عالم براي او

آري، ز جنس عشق بود روح سركشم

تضمين شده به آخر عالم بقاي او

هر چيز غير عشق بميرد به حكم مرگ

من جاوداني ام، سندم آيه هاي او

Sri Aurobindo

"Death's grip can break our bodies, not our souls;
If death take him, I too know how to die.
Let Fate do with me what she will or can;
I am stronger than death and greater than my fate;
My love shall outlast the world, doom falls from me
Helpless against my immortality."

هيچ چيز طلايي پاينده نيست – 4/12/1389 - برگردان آزاد از شعر رابرت فراست

2011-02-24T00:21:00.001+03:30

اولين برگ طبيعت زرد بود

زرد و براق و درخشان چون طلا

سبز شد، روييد و خشكيد و بمرد

اولين گل در طبيعت غنچه بود

باز شد، زيبا شد و رويش شكفت

باد آمد، شد پريشان، غصه خورد

اولين باغ جهان پرديس بود

مهد آزادي و شادي، غرق گل

زود پژمرد و پلاسيد و فسرد

اولين روز جهان نوروز بود

روز خلقت، روز هستي، روز نو

شب رسيد و روز را با خود ببرد

هيچ چيزي در جهان دائم نبود

مال و جاه و نام و اقليم و سراي

مهر اين دنيا ز دل بايد سترد

Nothing gold can stay

Robert Frost

Nature's first green is gold,
Her hardest hue to hold.
Her early leaf's a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.

زندگي ساده – 29/11/1389 – برگردان آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

2011-02-18T08:27:00.002+03:30

طلا، نه

سنگهاي پر بها، نه

چو با تا بيدن خورشيد رخشان

كه با نور طلايي مي درخشد

من از رنگ طلايي بي نيازم

طلا، نه

سنگهاي پر بها، نه

چو با رنگين كمان نقش باران

من از هر رنگ زيباي جواهر

سپيد و سبز و آبي بي نيازم

كتابِ صامتِ چون مرده ها، نه

كه با هر چهچه مرغان عاشق

كه مي خوانند در فصل بهاران

من از هر ماجراي عاشقانه

كه خوانم در كتابي بي نيازم

كشيدن منظره بر بوم ها، نه

به نوك خامه ي ابر بهاري

به بوم جاودانِ آسماني

كشد نقاش، نقش جاوداني

من از نقاش فاني بي نيازم

شراب كهنه در ميخانه ها ، نه

شراب صاف يك صبح بهاري

كه در پيمانه ي جانم بريزد

چو من سر مي كشم پيمانه ها را

ز هر كهنه شرابي بي نيازم

لباس و جامه هاي پر بها، نه

چو هر حيوان زيبا در طبيعت

به تن پوشيده تن پوش طبيعي

دود در دشت و صحرا، شاد و خرم

ز هر رخت و لباسي بي نيازم

A Plain life

William Henry Davies

No idle gold -- since this fine sun, my friend,

Is no mean miser, but doth freely spend.

No prescious stones -- since these green mornings show,
Without a charge, their pearls where'er I go.

No lifeless books -- since birds with their sweet tongues
Will read aloud to me their happier songs.

No painted scenes -- since clouds can change their skies
A hundred times a day to please my eyes.

No headstrong wine -- since, when I drink, the spring
Into my eager ears will softly sing.

No surplus clothes -- since every simple beast
Can teach me to be happy with the least.

روزهاي بسيار كوتاه - 22/11/1389 - برگردان آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

2011-02-11T20:07:00.000+03:30

وقتي كه در بهار

گلهاي پامچال

روييده از زمين

زيبا و با وقار

وقتي كه در بهار

خيل بنفشه ها

روييده از زمين

خوش رنگ و خوش نگار

وقتي پرنده ها

بالاي سايه بان

خوانند يك صدا

خوش آمده بهار

وقتي زلال آب

در جويها روان

پيچيده در فضا

آواز جويبار

وقتي كه شاپرك

از شاخه مي پرد

يك قطره مي چكد

از روي شاخسار

وقتي كه شهد گل

زنبور مي مكد

از عطر و بوي خوش

سرمست و بي قرار

وقتي كه ابرها

با خنده مي دوند

دنبال يكدگر

در حمله و فرار

با اينهمه خوشي

در روز نوبهار

شب از چه مي رسد

با حكم روزگار

Days too short

William Henry Davies

When primroses are out in Spring,
And small, blue violets come between;
When merry birds sing on boughs green,
And rills, as soon as born, must sing;

When butterflies will make side-leaps,
As though escaped from Nature's hand
Ere perfect quite; and bees will stand
Upon their heads in fragrant deeps;

When small clouds are so silvery white
Each seems a broken rimmed moon--
When such things are, this world too soon,
For me, doth wear the veil of night.

امشب – 15/11/89 - برگرداني آزاد از شعر «امشب» سروده ي ويليام هنري ديويس

2011-02-04T08:30:00.000+03:30

امشب در اين سياهي

درگوشه اي نشسته

آشفته و پريشان

محزون و دل شكسته

با خاطرات غمگين

با خاطرات شيرين

با خاطرات كهنه

ازروزگار ديرين

آن عشق و بيستون كو

فرهاد و كوه و تيشه

گويد به ناله، كو، كو

جغد سياه بيشه

آن نور ماه تابان

امشب چرا گرفته

با ياد ِ يار ِ رفته

امشب عزا گرفته

آن يار رفته، رفته

پرسم به ناله او كو

آن بوم شوم بيشه

گويد به ناله، كو، كو

This night

William Henry Davies

This night, as I sit here alone,

And brood on what is dead and gone,
The owl that's in this Highgate Wood,
Has found his fellow in my mood;
To every star, as it doth rise -
Oh-o-o! Oh-o-o! he shivering cries.

And, looking at the Moon this night,
There's that dark shadow in her light.
Ah! Life and death, my fairest one,
Thy lover is a skeleton!
"And why is that?" I question - "why?"
Oh-o-o! Oh-o-o! the owl doth cry.

ترانه هاي شادي – 13/11/1389 – برگرداني آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

2011-02-02T09:40:00.003+03:30

با شادي و اميد

اي روح من بخوان

چه چه بزن بيا

مثل پرندگان

از مرگ خود نترس

در موسم شباب

يا انتهاي عمر

اين عمر پر شتاب

حسرت چه مي خوري

بر نقره يا طلا

آن سيم نا به كار

اين آفت و بلا

تا كي تو مي خوري

افسوس بيش و كم

ثروت، قناعتت

فقرت، فسوس و غم

شد عمر من تبه

از ديد ديگران

عمر از نگاه من

شادي بي كران

اي روح من بخوان

همراه جويبار

با جويبار عشق

همراه و رهسپار

---------------------

Songs of Joy
by William Henry Davies

SING out, my soul, thy songs of joy;
Sing as a happy bird will sing
Beneath a rainbow's lovely arch
In the spring.

Think not of death in thy young days;
Why shouldst thou that grim tyrant fear?
And fear him not when thou art old,
And he is near.

Strive not for gold, for greedy fools
Measure themselves by poor men never;
Their standard still being richer men,
Makes them poor ever.

Train up thy mind to feel content,
What matters then how low thy store?
What we enjoy, and not possess,
Makes rich or poor.

Filled with sweet thought, then happy I
Take not my state from other's eyes;
What's in my mind -- not on my flesh
Or theirs -- I prize.

Sing, happy soul, thy songs of joy;
Such as a Brook sings in the wood,
That all night has been strengthened by
Heaven's purer flood.

باران – 12/11/1389 –برگردان آزاد شعر ويليام هنري ديويس

2011-02-01T23:48:00.001+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي« باران» اثر ويليام هنري ديويس – در روز باراني 12/11/1389

ديده بودم من كه يك برگ درخت

پر كند از آب باران كاسه را

با سلامي بر تمام برگها

سركشد لاجرعه آن پيمانه را

برگ سبزي بر سر شاخ درخت

راه را بر آب باران باز كرد

برگ خشك لاغر پاي درخت

شادي و سرزندگي آغاز كرد

باد مي رقصد ميان شاخه ها

با صداي طبل باران روي برگ

چرخش پر جنبش باران و باد

با صداي قطره ها بر روي سنگ

بعد از آن هم نوبت خورشيد بود

تا بخندد از ته دل بر جهان

نور او بوسيده روي قطره را

قطره شد از بوسه اش رنگين كمان

Rain

William Henry Davies

I hear leaves drinking rain;
I hear rich leaves on top
Giving the poor beneath
Drop after drop;
'Tis a sweet noise to hear
These green leaves drinking near.

And when the Sun comes out,
After this Rain shall stop,
A wondrous Light will fill
Each dark, round drop;
I hope the Sun shines bright;
'Twill be a lovely sight.

فراغت – 8/11/1389 – برگردان آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

2011-01-29T10:14:00.004+03:30

زندگي چيست!

اگر از سر مِهر

نتواني كه به آن خيره شوي

فرصتي نيست!

كه در اندك عمر

تو به صحرا و علفزار روي

با نگاهي كه بود از سر مهر

به چراگاه وسيع بره ها خيره شوي

فرصتي نيست!

كه در حاشيه ي جنگل سبز

بنشيني به تماشاي تقلاي سمور

مدتي با دل خوش

و به آن بازي و طنازي او خيره شوي

فرصتي نيست!

كه سر برگيري

و ببيني با مهر

آسماني كه پر از زيبايي است

مدتي از سر صبر

تو به آن سقف درخشان جهان خيره شوي

فرصتي نيست!

كه با گوشه ي چشم

بنگري خيره بر آن كولي مست

مدتي با دل سير

تو به آن ‌چرخ خرامان تنش خيره شوي

فرصتي نيست!

به آن خنده ي زيبا نگري

نيم آن بر لب او

نيم آن در نگهش

او بخندد با مهر

و تو بر خنده ي شيرين لب او خيره شوي

زندگي بي ثمر است

گر نباشد فرصت

كه به آن بنگري و

از سر مِهر

نتواني كه به آن خيره شوي

Leisure

William Henry Davies

What is this life if, full of care,
We have no time to stand and stare.

No time to stand beneath the boughs
And stare as long as sheep or cows.

No time to see, when woods we pass,
Where squirrels hide their nuts in grass.

No time to see, in broad daylight,
Streams full of stars, like skies at night.

No time to turn at Beauty's glance,
And watch her feet, how they can dance.

No time to wait till her mouth can
Enrich that smile her eyes began.

A poor life this is if, full of care,
We have no time to stand and stare.

سلام - 16/5/1389 – برگردان آزاد شعر ويليام هنري ديويس

2011-01-28T14:56:00.000+03:30

سلام اي زندگي، صبح فريبا

سلام اي چيزهاي شادو زيبا

بود انبان من از سكه خالي

ولي رخشان ز انوار تعالي

بتابد پرتو خورشيد رخشان

سخاوتمند و پرنور و درخشان

درود اي آسمان آفتابي

درود اي ابر هاي صبح آبي

درود اي مرغكان تيز پرواز

بر آن چه چه زدنهاي خوش آواز

درود اي سايه بان سقف قايق

درود اي دشت هاي پر شقايق

درود اي بانوي زيباي طناز

نگين حلقه ي خوبان به صد ناز

لباست از حرير نرم و نازك

خرامي چون تَذروِ چُست و چابك

سلام اي زندگي، صبح فريبا

سلام اي چيزهاي شادو زيبا

A Greeting

William Henry Davies

Good morning, Life--and all
Things glad and beautiful.
My pockets nothing hold,
But he that owns the gold,
The Sun, is my great friend--
His spending has no end.

Hail to the morning sky,
Which bright clouds measure high;
Hail to you birds whose throats
Would number leaves by notes;
Hail to you shady bowers,
And you green field of flowers.

Hail to you women fair,
That make a show so rare
In cloth as white as milk--
Be't calico or silk:
Good morning, Life--and all
Things glad and beautiful.

زمان از دست رفته – 6/11/1389 – ترجمه شعر تاگور

2011-01-26T20:56:00.000+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي زمان از دست رفته – اثر طبع لطيف رابيند رانات تاگور. شروع اين شعر مرا به ياد ديباچه گلستان سعدي مي اندازد.

یک شب تأمل ایام گذشته می کردم

و بر عمر تلف کرده تأسف می خوردم

و سنگ سراچه دل به الماس آب دیده می سفتم

و این بیت ها مناسب حال خود می گفتم.

روزگاري

حسرت ايام رفته مي خوردم

و گمان بر بيهودگي ايام مي بردم

اما امروز نيك مي دانم

كه آنچه رفته بيهوده نبوده

و چگونه بيهوده مي بوده

زماني كه لحظه لحظه ي عمرم

در دستان تو بوده

پنهاني

در دلِ همه پيداها

و شوري

در دلِ همه شيداها

دانه

از پروريدن تو جوانه مي گردد

و غنچه

از شوق ديدن تو شكوفه مي گردد

و گل

با آرزوي چيدن تو ميوه مي گردد

من خسته بودم

و چشم در بستر بسته بودم

مي پنداشتم

كارِ جهان همه فرو ايستاده است

بامدادان از بستر برخاستم

و باغم را غرق در گل يافتم

Lost Time

Rabindranath Tagore

On many an idle day have I grieved over lost time.

But it is never lost, my lord.
Thou hast taken every moment of my life in thine own hands.

Hidden in the heart of things thou art nourishing seeds into sprouts, buds into blossoms, and ripening flowers into fruitfulness.

I was tired and sleeping on my idle bed
and imagined all work had ceased.
In the morning I woke up
and found my garden full with wonders of flowers.

قلب مستمند – برگردان آزاد از شعر رابيند رانات تاگور – 5 /11/ 1389

2011-01-25T10:09:00.001+03:30

باز هم گلي زيبا از گلستان گيتانجالي، اثر طبع لطيف رابيند رانات تاگور

وقتي دلم گرفته

و قلبم فشرده است

باران مهر را

بر سينه ام ببار

بالاي سر بيا

وقتي كه رفته

از دل دنيا

همه اميد

با خواندن ترانه

ز در ناگهان بيا

وقتي صداي همهمه

پيچيده در فضا

پرور دگار صلح

با يك سبد سكوت

نزديك من بيا

وقتي كه اين دلم

در كنج سينه ام

چون يك گداي پير

در گوشه ي سرا

چشمش به سوي توست

بشكن در سرا

آزاد كن مرا

اي پادشاه من

با لشكرت بيا

وقتي كه ذهن من

گمراه و كور گشته

ز وهم و خيال خام

پروردگار من

بيدار كن مرا

با رعد و برق حقيقت

ز در بيا

Beggarly Heart

Rabindranath Tagore

When the heart is hard and parched up,

come upon me with a shower of mercy.

When grace is lost from life,
come with a burst of song.

When tumultuous work raises its din on all sides shutting me out from
beyond, come to me, my lord of silence, with thy peace and rest.

When my beggarly heart sits crouched, shut up in a corner,
break open the door, my king, and come with the ceremony of a king.

When desire blinds the mind with delusion and dust, O thou holy one,
thou wakeful, come with thy light and thy thunder.

اولين ياسمن ها – 10/3/ 1389 – ترجمه شعر تاگور

2010-12-26T10:41:00.004+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي «اولين ياسمن ها»

يا First Jasmines»  »

اثر طبع لطيف رابيند رانات تاگور

ياسمن ها،

 ياسمن هاي سپيد

يادم آمد

اولين باري كه من

با دلي لبريز از

عشق و اميد

در كف دستان خود

مي ريختم

برگ نرم ياسمن هاي سپيد

دوست دارم

شعله ي خورشيد را

آسمان را

زهره و ناهيد را

 دوست دارم

 نغمه هاي نغز را

رود آرام و

زمين سبز را

دوست دارم

من شب پاييز را

در سكوت شب

لب جاليز را

مغرب پاييز

آمد سوي من

سرخ شد از گرمي او

 روي من

بار ديگر

خاطراتم زنده شد

قلب من

از حسّ خوش آكنده شد

خاطرات روزهاي كودكي

روزهاي اول عشق و اميد

اولين باري

 كه در كف ريختم

برگِ نرمِ ياسمن هاي سپيد

روزهاي خوش

فراوان داشتم

روزگار شاد و

آسان داشتم

زير باران

صبح

 من مسرور و شاد

خوانده بودم

نغمه ها همراه باد

دسته هاي گل

به دور گردنم

عطر گل پيچيده

در جان و تنم

بار ديگر

خاطراتم زنده شد

قلب من

از حسّ خوش آكنده شد

خاطرات روزهاي كودكي

روزهاي اول عشق و اميد

اولين باري

 كه در كف ريختم

برگِ نرمِ ياسمن هاي سپيد

First Jasmines

Rabindranath Tagore

Ah, these jasmines, these white jasmines!

I seem to remember the first day

when I filled my hands with these jasmines, these white jasmines.

I have loved the sunlight, the sky and the green earth;

I have heard the liquid murmur of the river

through the darkness of midnight;

Autumn sunsets have come to me

at the bend of the road in the lonely waste,

like a bride raising her veil to accept her lover.

Yet my memory is still sweet with the first white jasmines

that I held in my hand when I was a child.

Many a glad day has come in my life,

and I have laughed with merry makers on festival nights.

On grey mornings of rain I have crooned many an idle song.

I have worn 'round my neck the evening wreath

of bakulas woven by the hand of love.

Yet my heart is still sweet with the memory of the first fresh jasmines

that filled my hands when I was a child.

در مرز بي نهايت – 27/9/1389 – ترجمه شعر تاگور

2010-12-19T16:23:00.002+03:30

برگرداني آزاد از شعر جاوداني «رابيند رانات تاگور» به نام «در مرز بي نهايت»

در اوج نا اميدي

جويم نشان او را

از هر كه آمد اينجا

پرسم مكان اورا

اما دگر نباشد

او در اطاق خانه

از اين اطاق كوچك

رفته ست بي بهانه

چشمم به در نشسته

آيد دوباره آيا ؟

دلداده بر نگردد

در خانه ام، خدايا

امّا خداي خوبم

اي مونس روانم

آيم به درگه تو

دنبالِ مهربانم

من ديدگان بدوزم

بر گنبد طلايي

شايد دوباره تابد

انوار آشنايي

آيم به جستجويش

تا مرز بينهايت

تا مرز خانه ي تو

اي كوكب هدايت

اما نديدم آن جا

آن مايه ي اميدم

از لابلاي اشكم

من چهره اش نديدم

يارب مرا فرو كن

تا سر به حوض كوثر

تا باز زنده گردم

هستي شود مُيسّر

Brink of Eternity

Rabindranath Tagore

In desperate hope I go and search for her
in all the corners of my room;
I find her not.

My house is small
and what once has gone from it can never be regained.

But infinite is thy mansion, my lord,
and seeking her I have to come to thy door.

I stand under the golden canopy of thine evening sky
and I lift my eager eyes to thy face.

I have come to the brink of eternity from which nothing can vanish
—-no hope, no happiness, no vision of a face seen through tears.

Oh, dip my emptied life into that ocean,
plunge it into the deepest fullness.
Let me for once feel that lost sweet touch
in the allness of the universe.

راز دل را نگاه مدار - 24/9/1389 –ترجمه شعر تاگور

2010-12-15T16:16:00.001+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي تاگور « راز دل را نگاه مدار »

اي يار نازنين

با من سخن بگو

اسرار سينه ات

با قلب من بگو

آن راز سر به مهر

كتمان مكن، بگو

در عمق سينه ات

پنهان مكن، بگو

آن راز سينه ات

افشا كن و بگو

با لحن نرم خود

نجوا كن و بگو

نجواي نرم خو د

در گوش من بگو

با گوش نشنوم

با هوش من بگو

در بين خنده ها

از حال خود بگو

در بين گريه ها

احوال خود بگو

يا از فشار درد

درد دلت بگو

يا عاقلم بدان

با عاقلت بگو

شرمي مكن ز من

با يار خود بگو

يا در ميان شرم

اسرار خود بگو

Do not keep it to yourself

Rabindranath Tagore

Do not keep to yourself the secret of

your heart, my friend!
Say it to me, only to me, in secret.
You who smile so gently, softly
whisper, my heart will hear it, not my
ears.
The night is deep, the house is
silent, the birds' nests are shrouded
with sleep.

Speak to me through hesitating
tears, through faltering smiles, through
sweet shame and pain, the secret of
your heart!

زمان بي انتها – 22/9/1389 – ترجمه اشعار تاگور

2010-12-13T21:59:00.001+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي «زمان بي انتها» اثر تاگور

زمان در دست تو

بي انتها

تا انتهاي عمر ساعتها

دقايق كند و طولاني

به طول عمر ساعتها

و شب با بار سنگين

از پس هر روز مي آيد

و شب آبستن است

و روز مي زايد

و شب ها

پشت هم

هر روز مي آيند

و اعصار و قرون

پي در پي و مرموز مي آيند

سرود گردش ايّام را

تنها تو مي خواني

و راز چرخش ايّام را

تنها تو مي داني

و ما را بهر تكرار ترانه

هيچ مهلت نيست

و ما را بهر تغيير زمانه

هيچ فرصت نيست

و ديگر كوله بار ما

زمسكوك زمان خالي است

دگر ما را زماني نيست

دگر وقت سبكبالي است

و لي در قلب من

دلشوره اي مبهم

كه آيا وقت ديدار است؟

كه آيا فرصت كافي

براي ديدن يار است؟

صدا پيچيده در عالم

مرا با نام مي خواند

بيا

مشتاق ديدارم

كه اينك وقت ديدار است

Endless time

Rabindranath Tagore

Time is endless in thy hands, my lord.

There is none to count thy minutes.

Days and nights pass and ages bloom and fade like flowers.
Thou knowest how to wait.

Thy centuries follow each other perfecting a small wild flower.

We have no time to lose,
and having no time we must scramble for a chance.
We are too poor to be late.

And thus it is that time goes by
while I give it to every querulous man who claims it,
and thine altar is empty of all offerings to the last.

At the end of the day I hasten in fear lest thy gate be shut;
but I find that yet there is time.

هواي آلوده - 22/9/1389 - تهران

2010-12-13T08:17:00.003+03:30

اين توده ي آلوده ي بر شهر شما چيست؟

جز دود و سياهي به سر شهر شما نيست

جز باد سليمان كه تواند مددي كرد؟

پس صاحب آن باد و مددكار هوا كيست؟

نيرو بده مرا – 18/9/1389 – ترجمه شعر تاگور

2010-12-09T22:45:00.003+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي «نيرو بده مرا» از رابيند رانات تاگور

آه اي خداي من

اي آشناي من

من با توام خدا

بشنو دعاي من

از قلب من درآر

تخم نياز را

داني چه گويمت

ناگفته راز را

در لحظه هاي غم

من را صبور كن

آگه به حال خود

وقت سرور كن

خدمت براي خلق

در پيش تو دعا

من با سپاه عشق

در خدمت خدا

گويم به نفس خود

مردم رها مكن

درمانده و گدا

از خود جدا مكن

در پيش ناكسان

زانو زمين مزن

زانو بَرِ شَهُ و

خاقان چين مزن

سر پيش خيره سر

حاشا كه خم كني

كرنش به جاهل و

اهل ستم كني

يارب ز من بگير

فكر پريش را

تا بال و پر دهم

افكار خويش را

يارب نظر نما

بر بنده ي ضعيف

تا پر توان شود

اين جُثّه نحيف

من با نگاه تو

از سروران سرم

اما به پاي تو

از مور كمترم

Give me strength

Rabindranath tagore

This is my prayer to thee, my lord—-strike,
strike at the root of penury in my heart.

Give me the strength lightly to bear my joys and sorrows.
Give me the strength to make my love fruitful in service.
Give me the strength never to disown the poor or bend my knees before insolent might.
Give me the strength to raise my mind high above daily trifles.
And give me the strength to surrender my strength to thy will with love.

واژه هاي بدرود – 16/8/1389 – ترجمه شعر تاگور

2010-12-09T16:23:00.000+03:30

برگرداني آزاد از شعر جاوداني تاگور «واژه هاي بدرود» يا «كلام آخرين»

آن گاه كه مي روم ز خانه

زين كهنه سراي پر فسانه

اين است كلام آخرينم

بشنو سخنان شاعرانه

از آنچه نصيب عمر من شد

بهتر نبود در اين زمانه

آن مي كه ز جانب خدا بود

اكسير حيات جاودانه

من شهد حيات را چشيدم

عطر خوش او چو رازيانه

خوب و بد من، تو نقش دادي

از من نبود در آن نشانه

در آينه چون نگاه كردم

ديدم رخ دلبر يگانه

دستي تو به جان من كشيدي

با لمس لطيف عاشقانه

جان و تن من در ارتعاش است

از حس غريب عارفانه

گر آخر اين نمايش است اين

بگذار بخوانم اين ترانه

اين است كلام آخرينم

آمرز مرا تو بي بهانه

Parting words

Rabindranath Tagore

When I go from hence
let this be my parting word,
that what I have seen is unsurpassable.

I have tasted of the hidden honey of this lotus
that expands on the ocean of light,
and thus am I blessed
---let this be my parting word.

In this playhouse of infinite forms
I have had my play
and here have I caught sight of him that is formless.

My whole body and my limbs
have thrilled with his touch who is beyond touch;
and if the end comes here, let it come
---let this be my parting word.

عشق بلاشرط – 12/ 1389/9 – ترجمه شعر تاگور

2010-12-03T17:21:00.001+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي تاگور به نام «عشق آزاد»

دوست دارند مرا، يارانم

با دل پاك مرا مي خواهند

ولي افسوس

كه بند دلشان

ريسماني است

كه پيچند بدان

پاي هر دوست

مبادا برود

او به راهي

كه بود قسمت او

و تو اما اي دوست

دوست داري من را

بيش تر از همه ي يارانم

و بريدي با مهر

ريسماني كه ببستي با عشق

بر دل عاشق من

و من از هفت جهان آزادم

روزها از پي هم مي گذرند

در پي ديدن تو

چشم من

چشم براه است هنوز

من اگر نام تو را

وقت نيايش نبرم

و اگر ياد تو را

يكسره از دل ببرم

عشق تو

عشق مرا

چشم براه است هنوز

Free Love

Rabindranath Tagore

By all means they try to hold me secure who love me in this world.
But it is otherwise with thy love which is greater than theirs,
and thou keepest me free.

Lest I forget them they never venture to leave me alone.
But day passes by after day and thou art not seen.

If I call not thee in my prayers, if I keep not thee in my heart,
thy love for me still waits for my love.

آنگاه كه روز به پايان مي رسد – 10/9/1389 – ترجمه شعر رابيند رانات تاگور

2010-12-01T11:03:00.002+03:30

برگرداني آزاد از شعر زيباي تاگور « آنگاه كه روز به پايان مي رسد»

گر روز رسد به وقت پايان

خاموش شده سخن سرايان

بادي كه نماد زندگي بود

شد خسته ز هاي و هوي دوران

پس چادر ي از سياهي شب

بركش تو مرا به سر، در ايوان

هرچند كه مردم زمين را

در خواب نموده اي چو مستان

چون غنچه ي گل به وقت مغرب

سردش شده از شب زمستان

بوسيدي و در برش كشيدي

با مهر و محبت فراوان

چون مرد مسافري كه مانده

بي يار و ديار در بيابان

جسمش شده ناتوان و زخمي

روحش شده نا اميد و نالان

با جامه ي چاك چاك و پاره

با جسم نحيف و روح لرزان

بر سنگ نشسته، زار و خسته

از كار زمانه، مات و حيران

بر چهره ي او غبار غمها

ترسيم نموده نقش الوان

انسان بداده آبرو را

در خدمت نفس، مفت و ارزان

اينك تو مقام و آبرو بخش

با مهر خدا و لطف يزدان

با پاكي خود بشوي جانش

در كالبدش ز خود بِدم جان

When day is done

Rabindranath Tagore

If the day is done,

if birds sing no more,
if the wind has flagged tired,
then draw the veil of darkness thick upon me,
even as thou hast wrapt the earth with the coverlet of sleep
and tenderly closed the petals of the drooping lotus at dusk.

From the traveler,
whose sack of provisions is empty before the voyage is ended,
whose garment is torn and dust-laden,
whose strength is exhausted,
remove shame and poverty,
and renew his life like a flower under the cover of thy kindly night.

زنگها – 7/9/1389 – ترجمه شعر - ادگار آلن پو – قسمت دوم - زنگ طلايي

2010-11-29T08:35:00.000+03:30

قسمت دوم از شعر زنگها – اثر ادگار آلن پو – زنگ طلايي

بشنو صدای زنگ طلايي , لطیف و نرم

دارد پیام جشن عروسي , طنین گرم

یعنی که وقت دوری و هجران بسر رسید

هنگام وصل و شادی یاران دگر رسید

با آن نواي جالب و موزون سفر كنند

خلق جهان ز شادي امشب خبر كنند

با هر تكان سورتمه، بوسد نسيم شب

تسكين آن رخي كه بسوزد ز سوز تب

نت هاي موسقي شده از تب همه مذاب

ريزد مذاب شعر و ترانه در آن سراب

آن جا نشسته فوج كبوتر به سطح ماه

در حسرت وفاق دو قمري كشیده آه

از بند بند وجود همه عشاق در جهان

خيزد نواي شاد و هماهنگ ناگهان

در هر کنار و کوی بپا گشته همهمه

فردا و روز بعد به شادی بود همه

صد ها هزار زنگ در این شاد سرزمین

چرخیده دور خود و برقصیده بر زمین

هر لحظه در همه جا, دنگ و دنگ و دنگ

گیتی برقص و هلهله شد از صدای زنگ

               Hear the mellow wedding-bells
                     Golden bells!
What a world of happiness their harmony foretells!
           Through the balmy air of night
           How they ring out their delight! -
                 From the molten-golden notes,
                     And all in tune,
                 What a liquid ditty floats
      To the turtle-dove that listens, while she gloats
                     On the moon!
             Oh, from out the sounding cells,
What a gush of euphony voluminously wells!
                     How it swells!
                     How it dwells
                 On the Future! - how it tells
                 Of the rapture that impels
             To the swinging and the ringing
                 Of the bells, bells, bells -
      Of the bells, bells, bells, bells,
                     Bells, bells, bells -
   To the rhyming and the chiming of the bells!

قايق هاي كاغذي – 5/9/1389 – ترجمه شعر – رابيند رانات تاگور

2010-11-26T15:01:00.002+03:30

روز ها و روزها و روزها

قايقي از كاغذي مي ساختم

مي نوشتم نام خود را روي آن

يك به يك را من به آب انداختم

روي هر قايق نوشته نام من

نام شهر و خانه و ماواي من

مي خرامد در ميان آبها

قايق رويايي تنهاي من

با اميد ديدن يك آشنا

در ميان سرزمين دور دست

شايد او آيد به يادش نام من

نام اين لولي وش شيداي مست

يك سبد از برگ گلهاي لطيف

يك سبد از غنچه ها برداشتم

ريختم گلبرگها بر قايقم

قايقم را من ز گل انباشتم

بادبانش هاله اي ازنور بود

تا خرامان در دل شبها رود

با خودش برده پيام نور را

شايد آنجا هم سپيده بردمد

يك نگه كردم به سوي آسمان

ابرها در آسمان دور بود

ابرها چون كشتي بي بادبان

بادبانش هاله اي از نور بود

ناگهان آمد به سوي سطح آب

قايق آن يار من از آسمان

قايقش آمد كنار قايقم

بادبان پهلو زده بر بادبان

قايق من در كنار قايقش

مي رود در عمق شبهاي سياه

مي گذارم پلكهايم را به هم

مي خرامد قايقم در نور ماه

خواب پارو مي زند در قايقم

مي خرامد نرم در روياي من

مي رود تا انتهاي شهر شب

آخر تاريكي اش فرداي من

Paper boats

Rabindranath Tagore

Day by day I float my paper boats one by one down the running stream.

In big black letters I write my name on them and the name of the village where I live.

I hope that someone in some strange land will find them and know who I am.

I load my little boats with shiuli flowers from our garden, and hope that these blooms of the dawn will be carried safely to land in the night.

I launch my paper boats and look up into the sky and see the little clouds setting their white bulging sails.

I know not what playmate of mine in the sky sends them down the air to race with my boats!

When night comes I bury my face in my arms and dream that my paper boats float on and on under the midnight stars.

The fairies of sleep are sailing in them, and the lading is their baskets full of dreams.

زنگها – قسمت اول – 2/9/1389 – ترجمه شعر – ادگار آلن پو

2010-11-23T09:28:00.000+03:30

شعر زنگ ها، اثر شاعر بزرگ آمريكايي، ادگار آلن پو، مي باشد. او در سال 1809 به دنيا آمد و در سال 1849 از دنيا رفت.

اين شعر در سه بخش، زنگ نقره اي،زنگ طلايي و زنگ برنزي مي باشد كه اكنون بخش اول آن تقديم مي شود. اين شعر را دو سال پيش ترجمه كردم و اكنون بدون ويرايش تقديم مي شود.

بشنو صداي سورتمه، آيد ز راه دور

آواي زنگ نقره اي آرد نشاط و شور

آن نغمه هاي شاد كه خيزد ز زنگ او

مژده ز روزهاي خوش و شاد پيش رو

آن دنگ دنگ جادوئيش در سكوت شب

در آن هواي سرد زمستان دميده تب

جمع ستارگان همه پاشند بر زمين

آن قطره هاي عشق، همان گوهر ثمين

جمع بهشتيان همه پر شور و پر نوا

ازشور و شاديش، همه چشمك زده هوا

گويي كه چرخهاي زمان ايستاده است

مسحور نغمه هاي يكي زنگ ساده است

آن نغمه هاي شاد و طربناك زنگ ها

از چاه موسقي فوران كرده دنگ ها

پيچيده در فضا همه جا دنگ، دنگ او

از فرش تا به عرش ز پژواك زنگ او

The Bells

Edgar allan Poe

HEAR the sledges with the bells –

Silver bells!
What a world of merriment their melody foretells!
           How they tinkle, tinkle, tinkle,
                 In the icy air of night!
           While the stars that oversprinkle
           All the heavens, seem to twinkle
                 With a crystalline delight;
              Keeping time, time, time,
              In a sort of Runic rhyme,
To the tintinnabulation that so musically wells
      From the bells, bells, bells, bells,
                     Bells, bells, bells -
   From the jingling and the tinkling of the bells.

عشق آن است كه بايد بشوي – 28/8/1389 – ترجمه شعر- سري چينموي

2010-11-19T08:35:00.001+03:30

عشق آن نيست

كه با قدرت فكر

بتواني كه تو ادراك كني

عشق آن نيست

كه از راه حواس

بتواني كه تو احساس كني

عشق آن نيست

كه بايد بدهي

در عوض چيز دگر يافت كني

عشق آن است

كه بايد بشوي

و بماني در آن

و خودت را همه آزاد كني

Love is a thing to Become

Sri Chinmoy

Love is not a thing to understand.

Love is not a thing to feel.

Love is not a thing to give and receive.

Love is a thing only to become

And eternally be

عشق حقيقت است – 26/8/1389 – ترجمه شعر – سري چيمنوي

2010-11-17T16:49:00.000+03:30

عشق حقيقت است

و حقيقت عشق است

با عشق به حقيقت

انسان به قلب خداوند راه مي يابد

و با حقيقت عشق

خداوند در دل انسان جاي مي يابد

Love is Truth. Truth is Love.
With Love the Truth, man finds his place in the Heart of God.
With Truth the Love, God finds His place in the heart of man.

بهشت را دوست مي داريد

پس اين بخشي از حقيقت است

زمين را دوست مي داريد

پس اين حقيقتي غير قابل تصور است

خداوند را دوست مي داريد

پس اين حقيقتي غير قابل انكار است

خود را دوست مي داريد

پس اين حقيقتي جاودان است

You love Heaven.
Indeed,
This is a partial truth.
You love earth.
Indeed,
This is an inconceivable truth.
You love God.
Indeed,
This is an undeniable truth.
You love yourself.
Indeed,
This is the eternal truth.

حقيقت هرگز نزول نمي كند

حقيقت هرگز مماشات نمي كند

حقيقت تنها زماني راضي مي شود

كه همه چيز و همه كس را

در پاي عظمت هيماليايي خود ببيند

Truth never descends.
Truth never compromises.
Truth is satisfied only when
It sees everything and everyone
At its own Himalayan height.

جاودانگي – 24/8/1389 – ترجمه شعر – سري چينموي

2010-11-16T15:07:00.001+03:30

در عمق جسم خود

احساس مي كنم

يك روح با شكوه

يك روح سرفراز

يك روح بيكران

در عمق قلب خود

احساس مي كنم

از سوي زندگي

نور سپيد حق

مي تابد از درون

احساس مي كنم

پرواز مي كند

اين روح سركشم

تا ارتفاع حق

از جسم من برون

آنجا كه ديده نيست

در چشم ديده ام

ابهام و تيرگي

آلام زندگي

مرگ و نبودگي

آنجا نبوده هيچ

پرواي روز و شب

تا مضطرب كند

خواب و خيال من

تابد به سوي من

نوري ز آسمان

تا او مدد كند

روح مرا نهان

ترديد و ياس من

از ديده ناپديد

چشمان روشنم

روياي خود بديد

در اين جهان غم

من برتر از غمم

من، شهر و خانه ام

در خانه ي خدا

بيرون از اين جهان

افكار آدمي

بي مرز و انتها

در حول محورش

افكار من رها

در گنبد جهان

جمع ستارگان

در بر گرفته اند

آرامش مرا

در شكل روح من

در سقف آسمان

ايام، در گذر

مانند برق و باد

يابم در اين گذر

ايام جاودان

او مي دمد به ني

سازد ترانه اي

من با نواي ني

خوانم ترانه اش

ممكن نمايدم

هر غير ممكني

زنجير زندگي

بر زندگاني ام

رخشان ز نور او

زنجير فاني ام

زنجير من گسست

من جاوداني ام

Immortality
Sri Chinmoy
I feel in all my limbs His boundless Grace;
Within my heart the Truth of life shines white.
The secret heights of God my soul now climbs;
No dole, no sombre pang, no death in my sight.
No mortal days and nights can shake my calm;
A Light above sustains my secret soul.
All doubts with grief are banished from my deeps,
My eyes of light perceive my cherished Goal.
Though in the world, I am above its woe;
I dwell in an ocean of supreme release.
My mind, a core of the One's unmeasured thoughts;
The star vast welkin hugs my Spirit's peace.
My eternal days are found in speeding time;
I play upon His Flute of rhapsody.
Impossible deeds no more impossible seem;
In birth chains now shines Immortality.

معرفي شاعر سري چينموي - 24/8/1389

2010-11-15T17:07:00.004+03:30

بعضي از دوستان از من خواسته بودند سري چينموي را معرفي كنم. در زير خلاصه اي از زندگي او را نوشته ام.

سري چينموي در سال 1931 در دهكده اي كوچك در ايالت بنگال هند به دنيا آمد. اين دهكده اكنون در كشور بنگلادش است. در همان دوران كودكي گرايش هاي معنوي پيدا كرد و به يك دير هندو به نام «سري اوروبيندو» رفت و مدت بيست سال در آنجا به فراگيري دروس ديني و تزكيه نفس پرداخت. در همين ايام برادر بزرگش به او لقب «چينموي» را داد كه در زبان بنگالي به معني « سرشار از هشياري معنوي» مي باشد . او در اين مدت ورزش نيز مي كرد و براي سالها در آن منطقه قهرمان دو صد متر بود.

در سال 1964 او به كشور آمريكا مهاجرت كرد تا در آنجا آموزه هاي ديني خود را تدريس كند. به زودي او مريدان زيادي پيدا كرد و براي گردهم آيي مريدانش و انجام فرايض معنوي، محلي را به نام «مركز سري چينموي» تاسيس كرد. بزودي تعداد بيشتري از اين مراكز تاسيس شدند و تعداد آنها امروز بيش از 350 مركز در آمريكا، اروپا، استراليا، آفريقاي جنوبي و شرق دور است.

در سال 1970 به دعوت رييس وقت سازمان ملل متحد «اوتانت» به عنوان مدير گروه مراقبه سازمان ملل متحد در مركز اين سازمان در نيويورك شروع به فعاليت كرد. او دوبار در هفته براي نمايندگان كشورها در اين سازمان سخنراني مي كرد.

در سالهاي اخير او به جاي سخنراني اقدام به برگزاري كنسرت هاي موسيقي معنوي كرد و اعتقاد داشت تاثير آن موسيقي بر افراد بيشتر از سخنراني است. او بيش از 700 كنسرت موسيقي معنوي برگزار كرد. او خود يك ساز هندي به نام «اسراج» را مي نواخت. او بيش از 17 هزار ترانه ساخت و بيش از 50 هزار شعر نوشت. بيش از 1400 كتاب به قلم او به چاپ رسيده است.

او نقاش نيز بود و بيش از 100 هزار اثر نقاشي از خود به جا گذاشته است. نقاشي هاي او اكثرا ساده هستند و با خطوط بسيار ساده ي قلم ايجاد شده اند. در بسياري از اين نقاشي ها تصويري انتزاعي از پرندگان نقاشي شده اند كه از نظر او نماد روح هستند. از نظر او روح پرنده اي است كه مي خواهد با پرواز از محدوديت قفس تن رها شود.

او در سال 2007 در آمريكا درگذشت.

نزد من امر محالست محال - 22/8/1389 - ترجمه شعر سري چينموي

2010-11-15T12:55:00.002+03:30

نيك مي دانم

از اين پس

كه چه مي خواهم من

زين سپس

گوش به آواي درون خواهم داد

اين چنين است

همه باور من

زندگي نيست

مگر جز ره عشق

زندگي نيست

مگر راه رسيدن به هدف

و من اين راز جهان مي دانم

زندگي نيست

مگر جز ره عشق

زندگي نيست

مگر راه رسيدن به هدف

و جز اين نيست دگر

و همه، قدرت من، ايمانم

و همه، قدرت من، دانش من

نزد من امر محالست محال

زانكه اين نكته من آموخته ام

خواهشم

خواهش سلطان وجود

ديده بر خواهش او دوخته ام

هر چه او گفت، همان مي گويم

هرچه او خواست، همان مي جويم

I Do The Impossible, How?

Sri Chinmoy

I have decided what I want.
I shall listen to the voice within.
I believe
It is all-loving, all-fulfilling.
I know
It is all-loving, all-fulfilling.
And it is exactly so.
My belief is my power.
My knowledge is my power.
I do the impossible because
My life of constant surrender
To the Will of the Supreme
Has taught me how.

سادگي – 21/8/1389 – ترجمه شعر سري چينموي

2010-11-12T16:09:00.002+03:30

سادگي

يار من است

يار ديرينه و غمخوار من است

دلبر ساده ي من

قطع كرده است درختي به تبر

نام آن كهنه درخت

خواهش نفس و تمناي درون

بودنش باعث آزار من است

راستي

يار من است

يار ديرينه و غمخوار من است

دلبر صادق من

بگسسته است كهن زنجيري

درد وجدان، نامش

درد سختي ز پي حركت زشت

بودنش باعث آزار من است

سادگي

راه ميان بر به خداست

تو كه داري هوس خوشبختي

ساده زي

دلبركم

ساده چون خوردن آب

راستي

مزرعه اي حاصلخيز

جاي آن در دل ما

حاصل و ميوه ي آن

كارهاي من و تو

راستي

خنده ي شيرين خداست

از وفاي من و تو

راستي

فخر خداست

از صفاي من و تو

راستگو باش

در انديشه ي خود

پاكي و صدق نما پيشه ي خود

تا كه شادي نرود از دل تو

جستجويش نشود مشكل تو

تا كه جانانه شود خنده ي تو

تا كه شادي بدود از پي تو

Simplicity

Sri Chinmoy

Simplicity is my lifelong-friend.

My simplicity–friend has cut down my desire – tree.

Sincerity is my lifelong friend.

My sincerity–friend has snapped my guilt–conscience–chain.

Simplicity shortens the road

That leads to God–discovery.

Do you want to be happy?

Then make your life as soulfully simple

As simply breathing

Sincerity is the fertile ground in our heart.

Our sincerity is God’s matchless Smile

Our sincerity is God’s peerless Pride.

Be sincere in your thoughts,

Be pure in your feelings.

You will not have to run after happiness.

Happiness will run after you

امّيد – قسمت دوم – 20/8/1389 – ترجمه شعر سري چيمنوي

2010-11-11T22:21:00.005+03:30

امّيد

روشنگر راهم

چون تابش مهتاب

در عمق شب تار

اي گوهر شب تاب

من ديده ام

آن صورت زيبا

حس كرده ام

آن قلب فريبا

من گم نگنم راه

در ظلمت و در خواب

روشنگر راهم

اي گوهر شب تاب

تو آن رسن پاك

كز جانب ايزد

نازل شده بر خاك

تا چنگ زنندش

آن مردم چالاك

پرواز نمايند

تا عرش الهي

در آخر افلاك

Hope

Sri Chinmoy

Hope, my pilot-star, hope
I have seen your face.
I have felt your heart.
Therefore
In ignorance-night
I shall no more grope.
Hope, my pilot-star, hope
You are humanity's peerless rope
For human souls to climb
God's transcendental height.

اميد – 20/8/1389 – ترجمه شعر - سري چيمنوي

2010-11-11T14:33:00.010+03:30

اميد، ترجمه قسمت اول شعري است از Sri Chinmoy فيلسوف و شاعر معاصر هندي كه در سال 2007 در سن 76 سالگي درگذشت.

امّيد

همان ترس نهاني

در خانه ي ذهنم

امّيد

همان حس سلحشور مقدس

در لانه ي قلبم

امّيد

همان جرات انجام

در تجربه ي تازه ي عمرم

امّيد

همان فتح درخشان

در نيل به مقصود

از جانب روحم

امّيد

همان راه تكامل

در اوج فلك

تا بَرِ سلطان وجودم

يا شادي آن شه

هنگام سجودم

امّيد

همه مهر و عطوفت

من

نازكشان

در پي وصلش

امّيد

سبك پاي و گريزان

من

تاخت كنان

در پي صيدش

امّيد

شجاع است و دلاور

من

در پي قدرت

افتاده به فتراك كمندش

امّيد

به جز راست نگويد

من

بسته ام اكنون

امّيد به امّيد

تا دعوت من را بپذيرد

زين خاك فنايي

همراه من آيد

تا ساحل درياي طلايي

Hope

By Sri Chinmoy

Hope is my mind's secret fear.

Hope is my heart's sacred courage

Hope is my life's daring experience

Hope is my soul's illuminating success

And fulfilling progress.

Hope is my Lord's ascending Perfection

And my Lord's transcending Satisfaction

Hope

Is kind.
Therefore
I mix with hope.
Hope
Is swift.
Therefore
I run with hope,
Hope
Is brave.
Therefore
I collect boundless strength
From hope.
Hope
Is sincere.
Therefore
I invite hope
To accompany me
To the Golden Shore.

چه كسي آن جا بود؟ - 19/8/1389

2010-11-11T08:01:00.000+03:30

و صدايي آمد

يك نفر در مي زد

و من آن جا آرام

خفته بودم

به دل بستر گرم

باز او بر در زد

اندكي محكم تر

من كمي غلت زدم

چه كسي آن جا بود؟

او چه خواهد از من؟

بار ديگر به درم مي كوبيد

باز كن چشمانت

باز كن اين در را

جامه را ديگر كن

تو بيا همراهم

خواب و بيدار

در آن بستر گرم

اندكي غلت زدم

با خودم مي گفتم

چه كسي آن جا بود؟

او چه خواهد از من؟

و هياهويي شد

هاي و هويي و صداها درهم

چه كسي آن جا بود؟

جستم از بستر گرمم آخر

باز كردم در آن خانه ي گرم

همه جا تاريكي

همه جا ساكت بود

سوز سردي آمد

چه كسي آن جا بود؟

او چه خواهد از من؟

و ندايي آمد

باز كن چشمانت

جامه را ديگر كن

تو بيا همراهم

رو در رو – 17/8/1389 - ترجمه شعر تاگور

2010-11-09T10:54:00.000+03:30

روزها درگذرند

روزها مي آيند
روزها مي گذرند

و من اينجا حيران

كه توانم آيا

لحظه اي ايست كنم

لحظه اي اندازم

چشم را در چشمت

و ببينم با چشم

روي زيباي تو

اي خالق من

كه توانم آيا

به حضورت برسم

لحظه اي ايست كنم

دستها بر سينه

چشم ها در چشمت

و ببينم با چشم

روي زيباي تو

اي خالق من

با دلي خاضع و صاف

زير اين سقف بلند

در سكوت دل اين تنهايي

من توانم آيا

لحظه اي ايست كنم

و ببينم با چشم

روي زيباي تو

اي خالق من

در جهاني پر كار

در جهاني پر رنج

در جهاني سرسخت

همه جا در گيري

همه جا پر آشوب

در دل مردم شهر

در دل جمع شتابان پي كار

من توانم آيا

لحظه اي ايست كنم

و ببينم با چشم

روي زيباي تو

اي خالق من

و در آن آخر كار

كه در اين دير فنا

كار من ختم شود

اي شهنشهاه وجود

من توانم آيا

در دل تنهايي

لحظه اي ايست كنم

و ببندم لب را

و ببينم با چشم

روي زيباي تو

اي خالق من

Face to Face

Day after day, O lord of my life,

shall I stand before thee face to face.

With folded hands, O lord of all worlds,
shall I stand before thee face to face.

Under thy great sky in solitude and silence,
with humble heart shall I stand before thee face to face.

In this laborious world of thine, tumultuous with toil
and with struggle, among hurrying crowds
shall I stand before thee face to face.

And when my work shall be done in this world,
O King of kings, alone and speechless
shall I stand before thee face to face.

او كيست؟ - 14/8/1389 – ترجمه شعر تاگور

2010-11-06T11:06:00.001+03:30

در اين سكوت تار

من پاي در رهم

آيم به وعده گاه

او كيست همرهم

پرسان و مضطرب

گويم غريبه كيست

بهر فرار از او

راه گريز چيست

اما دريغ و درد

راه گريز نيست

چون گام مي زند

خيزد ز ناز او

خاك كف زمين

چون ناله مي كنم

با هر كلام من

خيزد به آسمان

پژواك پر طنين

آه اي خداي من

او نيست جز خودم

اما بدون شرم

از آنچه من بدم

ديگر چگونه من

خوانم ترانه ات

يا با وجود او

گيرم بهانه ات

من شرم مي كنم

از درب خانه ات

Who is this

Rabindranath Tagore

I came out alone on my way to my tryst.

But who is this that follows me in the silent dark?

I move aside to avoid his presence but I escape him not.

He makes the dust rise from the earth with his swagger;
he adds his loud voice to every word that I utter.

He is my own little self, my lord, he knows no shame;
but I am ashamed to come to thy door in his company.

سياه مشق هاي شعر

به هلن – 18/12/1389 - برگرداني آزاد از سروده ي «ادگار آلن پو» شاعر بزرگ آمريكايي

بينهايتِ ناديده – 12/12/1389 - برگرداني آزاد از قسمت اول شعر «بي نهايتِ ناديده» سروده ي «سري اوروبيندو» شاعر،فيلسوف و عارف بزرگ سرزمين هند

يگانگي دريا – 10/12/1389- برگردان آزاد از شعر «سري اوروبيندو» شاعر و عارف بزرگ هندي

Ocean Oneness

جاودانگي- 6/12/1389 - برگرداني آزاد از سروده ي « سري اوروبيندو » شاعر و عارف بزرگ هندي

هيچ چيز طلايي پاينده نيست – 4/12/1389 - برگردان آزاد از شعر رابرت فراست

زندگي ساده – 29/11/1389 – برگردان آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

روزهاي بسيار كوتاه - 22/11/1389 - برگردان آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

امشب – 15/11/89 - برگرداني آزاد از شعر «امشب» سروده ي ويليام هنري ديويس

ترانه هاي شادي – 13/11/1389 – برگرداني آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

با شادي و اميد

اي روح من بخوان

چه چه بزن بيا

مثل پرندگان

از مرگ خود نترس

در موسم شباب

يا انتهاي عمر

اين عمر پر شتاب

حسرت چه مي خوري

بر نقره يا طلا

آن سيم نا به كار

اين آفت و بلا

تا كي تو مي خوري

افسوس بيش و كم

ثروت، قناعتت

فقرت، فسوس و غم

شد عمر من تبه

از ديد ديگران

عمر از نگاه من

شادي بي كران

اي روح من بخوان

همراه جويبار

با جويبار عشق

همراه و رهسپار

---------------------

Songs of Joyby William Henry Davies

باران – 12/11/1389 –برگردان آزاد شعر ويليام هنري ديويس

فراغت – 8/11/1389 – برگردان آزاد از شعر ويليام هنري ديويس

سلام - 16/5/1389 – برگردان آزاد شعر ويليام هنري ديويس

زمان از دست رفته – 6/11/1389 – ترجمه شعر تاگور

قلب مستمند – برگردان آزاد از شعر رابيند رانات تاگور – 5 /11/ 1389

اولين ياسمن ها – 10/3/ 1389 – ترجمه شعر تاگور

در مرز بي نهايت – 27/9/1389 – ترجمه شعر تاگور

راز دل را نگاه مدار - 24/9/1389 –ترجمه شعر تاگور

زمان بي انتها – 22/9/1389 – ترجمه اشعار تاگور

هواي آلوده - 22/9/1389 - تهران

نيرو بده مرا – 18/9/1389 – ترجمه شعر تاگور

واژه هاي بدرود – 16/8/1389 – ترجمه شعر تاگور

عشق بلاشرط – 12/ 1389/9 – ترجمه شعر تاگور

آنگاه كه روز به پايان مي رسد – 10/9/1389 – ترجمه شعر رابيند رانات تاگور

زنگها – 7/9/1389 – ترجمه شعر - ادگار آلن پو – قسمت دوم - زنگ طلايي

قايق هاي كاغذي – 5/9/1389 – ترجمه شعر – رابيند رانات تاگور

زنگها – قسمت اول – 2/9/1389 – ترجمه شعر – ادگار آلن پو

عشق آن است كه بايد بشوي – 28/8/1389 – ترجمه شعر- سري چينموي

Love is a thing to Become

Sri Chinmoy

عشق حقيقت است – 26/8/1389 – ترجمه شعر – سري چيمنوي

جاودانگي – 24/8/1389 – ترجمه شعر – سري چينموي

معرفي شاعر سري چينموي - 24/8/1389

نزد من امر محالست محال - 22/8/1389 - ترجمه شعر سري چينموي

I Do The Impossible, How?

Sri Chinmoy

سادگي – 21/8/1389 – ترجمه شعر سري چينموي

امّيد – قسمت دوم – 20/8/1389 – ترجمه شعر سري چيمنوي

Hope

Sri Chinmoy

اميد – 20/8/1389 – ترجمه شعر - سري چيمنوي

چه كسي آن جا بود؟ - 19/8/1389

رو در رو – 17/8/1389 - ترجمه شعر تاگور

او كيست؟ - 14/8/1389 – ترجمه شعر تاگور

Songs of Joy
by William Henry Davies