شكوفه رَخت سپيد بهاره پوشيده
به روي عالم زيبا دوباره خنديده
به گوش شاخه، نوا و ترانه مي خواند
ز ترس باد بهاري، به شاخه چسبيده
به سوگ ترك زمستان نشسته ابر بهار
تمام شب به صبوري ، ز ديده باريده
به ناز و غمزه نگه كرد، دختر خورشيد
به فرقِ غنچه ي گل، عاشقانه تابيده
دو بال نرم طلايي، گشوده پروانه
سرش نهاده به گلبرگ و تازه خوابيده
نسيم، آمده از سرزمين و خانه ي يار
به خود، ز هم كلامي آن پادشاه باليده
تن نسيم، معطر ز عطر خانه ي دوست
نسيم، مشك ختن را به سينه ساييده
دل فريد جوان شد به ياد يار قديم
دلش طپيده ز پيغامِ يارِ ناديده
